Welcome to the Website of Kanoone Khavaran

The Organization for the Defense of Political Prisoners of Iran

 

 

 دادخواست

کانون زندانیان سیاسی ایران

كميته بين المللى عليه اعدام

 

کميته بين المللى عليه سنگسار

 
     

زندانی سياسی  آزاد بايد گردد   

 

خاوران تنها گورستان دسته جمعی ايران نيست؛ شناخته ترين آنهاست

 

نگذاریم خاوران را تخریب کنند

 

از : بابک یزدی

babakyazdi@yahoo.com

www.babakyazdi.com

همانطور که میدانید رژیم جنایت کار جمهوری اسلامی در دهه 60 یعنی سالهای 61 تا 63 و بویژه تابستان 67 در کمتر از 2 ماه هزاران نفر از آزادیخواهان، برابری طلبان، سوسیالیستها، کمونیستها و بهترین فرزندان مردم را در دادگاههای چند دقیقه ای و با سوالاتی مانند اینکه مسلمانید؟ نماز می خوانید؟ به خدا و روز قیامت اعتقاد دارید؟  جریان سیاسی خود را محکوم می کنید؟ و حتی سوالات وقیحانه ای مانند اینکه آیا حاضرید در جوخه اعدام همرزمانتان شرکت کنید؟  قتل عام کرد و آنها را در گورهای دسته جمعی در گورستان خاوران که رژیم در آن زمان آن را گورستان کفار  یا لعنت آباد می نامید چال کرد.

از این جنایت ماهها طول کشید تا  حتی خانواده ها توانستند از عمق و چگونگی این فاجعه تا حدودی  آشنا شوند.

در آن زمان هنوز بخشی از مردم به رژیم توهم داشتند و واژه های عقب مانده ی مذهبی و قرون وسطائی رژیم از قبیل کافر، منافق و ملحد بر تعداد محدودی تاثیر داشت. ولی هر چه از آن تاریخ گذشت کم کم توهم مردم ریخت و خانواده ها کم کم به هم پیوستند و تا حدودی متحد و متشکل شدند و صدای اعتراض خودشان را هم در داخل و هم در خارج به گوش جهانیان رساندند.

همینجا یاد آور می شوم  که "خاوران" تنها گورستان جمعی ایران نیست بلکه شناخته شده ترین آن است و ما در کانون خاوران تا کنون 23 گور جمعی را در ایران شناسائی کرده ایم. و تعداد واقعی گورها و قربانیان رژیم چه بسا با سرنگونی کامل رژیم مشخص شود.

در گلزار خاوران خانوده ها بیاد عزیزانشان درختچه هایی می کاشتند. گل می کاشتند، سنگ و یا نمادی می گذاشتند و گور فرضی عزیزانشان را به این شکل مشخص می کردند. 

رژیم هم هر ا ز چند گاهی یورش برده و این درختچه ها و گل ها را با بولدوزر خراب کرده و با خاک یکسان  کرده است. و این داستان سالهاست که هم چنان ادامه داشته است.

و اینک باز، جمهوری اسلامی در فاصله ی ۲۰ تا ۲۷ دی ماه ١۳۸۷ ( ۹ تا١۶ ژانویه ۲۰۰۹) بار دیگراقدام  به تخریب گلزار خاوران کرده است. روشن است که این اقدام رژیم به قصد محو آثار و نمادهایی است که نشان از جنایات ضد بشری خودش را دارد.

اینجا یکی از مراکز و اسناد جنایت رژیم است که از طرفی رژیم تمایل به از بین بردن کامل آن را دارد  و از طرفی خانواده ها و مردم آزادی خواه نیز میخواهند این مرکز و این سند را هر چه وسیعتر و بیشتر به مردم ایران وجهان نشان  بدهند.

اینجا نماد مقاومت و مبارزه نسلی است که به رژیم قرون وسطائی اسلامی به قیمت جانشان نه گفتند و اکنون مرکز مقاومت و تجمع خانواده هایی است که راه و یاد آن عزیزان را گرامی میدارند.

هر سال در نوروز و در سالگرد قتل عام  67 و مشخصا جمعه اول شهریور مردم وخانواده ها در این محل جمع میشوند و سرودهای انقلابی و سرود  انترناسیونال می خوانند.

خانواده ها در این چندسال مصمم تر، متحد تر و متشکل تر اعتراض خودشان را به رژیم اعلام کرده اند.

اینک اما ترس مردم و خانواده ها ریخته، توازن قوا فرق کرده و رژیم در انظار بین المللی بیشتر افشاء شده است. خاوران  کم کم دارد  تقریبا مانند میدان مه آرژانتین که هر شنبه خانوده های سر به نیست شدگان و قربانیان رژیمهای پیشین در این میدان جمع میشوند و به یاد عزیزانشان صدای اعتراض خود را به جهانیان میرسانند، در سطح جهان مشخص و معروف میشود.

 

فرق امروز با گذشته این است که در آن زمان سازمان های بین المللی یا خبر نداشتند و یا به شکلی اغماض و تمکین  می کردند، اما در حال حاضر فشار مردم و خانواده ها چنان زیاد شده و رژیم همچنین در سطح بین المللی چنان افشاء شده که خود سازمان عفو بین الملل نیز در این مورد  بیانیه صادر کرده و نه تنها این عمل رژیم را  محکوم کرده بلکه خواستار اعزام گزارشگر ویژه حقوق بشر دراین مورد به ایران، و خواستار تحقیقات مستقل شده است.

من فکر می کنم که اتحاد و همبستگی خانواده ها، خبر رسانی مرتب به داخل و خارج، مقاومت دسته جمعی مردم میتواند رژیم را بیشتر به عقب براند. خانواده ها نباید  تنها به خودشان و نزدیکانشان بسنده کنند. باید بدانند که عزیزان خفته در خاوران ها عزیزان همه ی مردم هستند و در دل هر انسان شریفی جای دارند.

ما در کانون خاوران از همه ی مردم  آزادیخواه در هرکجای جهان میخواهیم که خاوران را که  رد پا و سندی از یکی از بزرگترین جنایات رژیم اسلامی هست و پرونده و جزئیات آن هنوز بررسی و روشن نشده، و واضع است که این سند باید دست نخورده باقی بماند، بنابراین از همه ی مردم آزادیخواه انتظار داریم که از هر طریقی که می توانید در همصدایی و همدلی با خانواده ها و بستگان زندانیان سیاسی قتل عام شده در دهه ۶۰ نسبت به این جنایت تازه اعتراض کنید. اعتراض گسترده ی ما می تواند رژیم اسلامی ایران را به عقب نشینی وادارد.

باید رژیم را مجبور کرد که  هیئتی از گزارشگران ویژه سازمان عفو بین الملل در این ارتباط را به ایران راه بدهد تا با خانوده ها صحبت کنند. بایداین خار را درچشم جمهوری اسلامی تا سرنگونی کامل آن نگه داشت.

سایت کانون خاوران

www.khavaran.com